Yağmurun elleri

Henüz yağmurun yağmadığı, akşam üstü vakitlerin birinde
Yağmuru düşledim, ıssız bir sokaktan geçerken..
yağmurun altında genç kız gördüm..
Daha fazla ıslanmadan evine gitmek istiyordu.
düşüncelere dalmış,başı yana eğik ,elinde kırmızı şemsiyesiyle
telaşlı, yorgun...
İki küçük köpeği gördü sokak lambası altında
ısınlanmasınlar dedi şemsiyesiyle yağmurdan korudu
Sevip, okşadı onları..yoluna devam ederken, dönüp baktı onlara..
Yağmura bıraktı kendini
Mutluydu artık..hem de çok mutlu..


Hayatınızda verdiklerinizle mutlu olduğunu hissetmişmiydiniz
sevdiklerinizin, insanların..
Geriye dönüp baktığınızda bunu görebilmişmiydiniz..


..kendinden birşeyler bırakıp gittiğinizde
sizin sayenizde mutlu olan var mıdır?..


Sevgiyi sorgulamadan, karşılık beklemeden verebilmiş miydiniz?



..





YAĞMURUN ELLERİ


Küçücük bir bakışın
çözer beni kolayca
kenetlenmiş parmaklar gibi
sımsıkı kapanmış olsam


yaprak yaprak açtırırsın
ilk yaz nasıl açtırırsa
ilk gülünü gizem dolu
hünerli bir dokunuşla


hiç kimsenin yağmurun bile
böyle küçücük elleri yoktur.


Bütün güllerden derin
Bir sesi var gözlerinin
Baş edilmez o gergin
Kırılganlığınla senin
Her solukta sonsuzluk
Ve ölüm...


E.Estlin CUMMINGS

( Çev.;Barış Pirhasan )